اسحاق از رجال خود نقل كرده كه وقتى رسول خدا ( ص ) در جنگ بدر با كفار قريش برخورد نمود ، و فاتحانه به مدينه برگشت ، يهوديان مدينه را در بازار قينقاع جمع كرد ، و فرمود : « اى گروه يهود ! بر حذر باشيد ، از اينكه خداوند شما را به همان سرنوشتى دچار كند كه قريش را در بدر دچار كرد ، و قبل از آنكه بر سرتان بيايد آنچه بر سر آنان آمد اسلام را بپذيريد ، چون شما مىدانيد كه من پيامبرى مرسلم ، و نشانه هاى نبوت مرا در كتب خود ديده‌ايد » ، يهوديان گفتند : « اى محمد اگر در جنگ بدر بر قريش فايق شدى مغرور مشو ، زيرا با مردمى روبرو شدى كه از آداب جنگ چيزى نمىدانستند ، نتيجتا تو بر آنان غلبه كردى ، و اما اگر روزى ما با تو به قتال برخيزيم آن وقت خواهى فهميد كه ما مرد كارزاريم » ، به دنبال اين جريان آيه بالا نازل شد . مؤلف : اين روايت را در المنثور « 1 » هم از ابن اسحاق ، و ابن جرير ، و بيهقى در كتاب ( دلائل ) ، از ابن عباس آورده‌اند ، و قريب به اين مضمون را قمى « 2 » در تفسير خود نقل كرده و ليكن خواننده گرامى توجه فرمود كه سياق آيات مورد بحث ، با اين نظريه كه در باره يهود نازل شده باشد آن طور كه بايد نمىسازد ، و مناسبتر با سياق اين است كه بگوئيم ، اين آيات بعد از جنگ احد نازل شده ( و خدا داناتر است ) . و در كافى « 3 » ، و تفسير عياشى « 4 » از امام صادق ( ع ) روايت شده كه امام صادق ( ع ) فرمود : مردم در دنيا و آخرت از هيچ لذتى بهره نمىبرند ، كه لذيذتر از زنان باشد ، و اين كلام خداست ، آنجا كه مىفرمايد : * ( « زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَالْبَنِينَ . . . » ) * آن گاه فرمود : « اهل بهشت هم از هيچ لذتى به قدر لذت نكاح لذت نمىبرند ، نه خوردنىها و نه نوشيدنيها » . مؤلف : امام ( ع ) اين معنا را از ترتيبى كه در آيه شريفه است استفاده كرده ، چون در آيه حب زنان را مقدم و جلوتر از ساير لذائذ ذكر كرده ، و آن گاه اين شهوات را متاع دنيا خوانده ، و فرمود : كه شهوات بهشت بهتر از شهوات دنيا است . و منظور امام ( ع ) از اينكه لذت نكاح را بالاترين لذائذ معرفى نموده ، و لذيذترين لذائذ را منحصر در آن كرده ، انحصار نسبى بوده ، خواسته است بفرمايد : لذت نكاح

--> ( 1 ) در المنثور ج 1 ص 9 . ( 2 ) تفسير قمى ج 1 ص 97 . ( 3 ) كافى ج 5 ص 321 ح 10 . ( 4 ) تفسير عياشى ج 1 ص 164 ح 10 .